Originale publikigita la 11-an de junio 2021 en Patreono.

Mi komprenis, ke io iras malbone ĝuste post la lasta bato al ŝia muzikskatolo. Jes, ŝi fakte provis mortigi nin antaŭ tio, sed ŝia menso misfunkciis tiam. Ŝi estis forkaptita de Longulo kaj ŝi ŝajne suferis la saman transformiĝon kiel la aliaj monstrecaj estuloj. Ni trovas ŝin sola, ene de ĉambro, same kiel la unuan fojon, kiam ni renkontis ŝin. Kaj ankoraŭ same, ŝi tenas muzikskatolon. Ŝajnas, ke tiu estas la ununura konsolo, kiun ŝi trovas en tiu koŝmara mondo.

Mi ankoraŭ ne spektis — kaj eble neniam spektos — la novan filman version de Frankenŝtajno, reĝisoritan de Guillermo del Toro kaj bazitan sur la originala romano de Mary Shelley. Sed mi spektis reklamfilmeton, ĝi estas plenplena de ĉiu trajto kiun oni atendas en filmo de Del Toro: mallumo, milde makabraj scenoj, mallumo, romantika gotikeco, malluma mallumo, kaj kompreneble — la monstro (al kiu junulino enamiĝas). Sed nenio tia ŝokis aŭ timigis min, la filmo ŝajnas sufiĉe belaspekta kaj post multaj variaj versioj de la mito, spektantoj finfine ekhavas parolkapablan monstron.